Ég var sterk út á við – en týnd innra með mér

Ég lifði lífi sem leit vel út utan frá – sterk, sjálfstæð og dugleg.

Samt var eitthvað sem vantaði.

Þegar ég loksins stoppaði og hlustaði, fann ég leiðina heim til mín.

„Að vera þú sjálf í heimi sem reynir stöðugt að móta þig í eitthvað annað er mikið afrek.“

~ Ralph Waldo Emerson

Ég ólst upp í systkinahópi með fjórum bræðrum í mjög karllægu umhverfi. Frá unga aldri lærði ég að laga mig að aðstæðum, að hlusta frekar á umhverfi mitt en innra með mér og að fara eftir því sem aðrir töldu rétt. Ég lærði að vera sterk, dugleg og sjálfstæð – en ekki endilega að hlusta á mig sjálfa.

Ég fór í háskóla og lærði tölvunarfræði, vann með strákum í forritun og hélt síðan áfram yfir í bankageirann. Þar var ég líka í mjög karllægu umhverfi. Úti á vinnumarkaðinum var ég hörð, sjálfstæð og ábyrg. Ég kunni að standa mig, taka ákvarðanir og halda utan um hlutina.

Heima var sagan önnur.

Í sambandi mínu varð ég meðvirk. Ég aðlagaði mig að manninum mínum, minnkaði mig og setti mínar þarfir til hliðar. Það var ekki af því að ég vissi ekki betur – heldur af því að þetta var mynstrið sem ég hafði lært snemma á lífsleiðinni.

Að vera þægileg.

Að halda friðinn.

Að vera ekki „of mikið“.

Í mörg ár hélt ég að þetta væri bara lífið. Að svona væri jafnvægið – sterk úti, mjúk og fyrir aðra en mig heima. En innra með mér var eitthvað að safnast upp.

Þreyta.

Spenna.

Innri togstreita.

Ég var föst í því að lifa lífi sem leit vel út utan frá, en fann fyrir þunga og ósamræmi innra með mér. Ég var oft örg og pirruð og leið. Það var ekki fyrr en ég var orðin fertug að ég stoppaði og fann:

Ég er orðin svo þreytt.

Ekki bara líkamlega – heldur andlega og tilfinningalega.

Ég áttaði mig á því að ég hafði verið að lifa lengi án raunverulegrar innri ró. Ég var sífellt að gera, standa mig og halda áfram – en ég var ekki lengur í tengslum við sjálfa mig.

Innsæið mitt var orðið hljótt.

Líkaminn minn var í stöðugri spennu.

Ég var komin langt frá því að finna innra jafnvægi.

Þegar ég fór að tengjast mér og skoða svörin þaðan fann ég að ég varð að gera eitthvað öðrvísi. Taka ábyrgð.

Ábyrgð á mínu eigin lífi.

Ábyrgð á minni líðan.

Ábyrgð á sambandinu við sjálfa mig.

Ég hafði lengi reynt að „laga“ mig með því að vera enn duglegri, enn sterkari, enn þakklátari. En það færði mig aðeins fjær mér sjálfri. Ég áttaði mig á að ég var að lifa mikið út frá hlutverkum – ekki út frá sannri tengingu við sjálfa mig.

Að lokum varð mér ljóst að til að lifa af og finna raunverulegt jafnvægi, þyrfti ég að gefast upp á því að vera sú sem ég hélt að ég ætti að vera. Í staðinn fór ég að spyrja:

Hver er ég í raun og veru?

Hvað vil ég?

Ég fór að leita leiða til að finna innri ró og jafnvægi. Ég prófaði ýmislegt – sjálfsvinnu, líkamsvinnu, núvitund, samtalsmeðferðir, kyrrð og tengingu. Ekkert eitt var töfralausn, en saman urðu þessi skref að heilun, smám saman fór ég að byggja upp tengsl við sjálfa mig á ný.

Ég lærði að innri ró kemur ekki utan frá. Hún kemur ekki úr því að standa sig fullkomlega eða passa að standast væntingar annarra. Hún kemur þegar við þorum að vera heiðarleg við okkur sjálfar. Þegar við hættum að minnka okkur. Þegar við leyfum okkur að vera við sjálf.

Ég þurfti ekki að verða önnur manneskja.

Ég þurfti að verða ég.

Innri ró kom ekki með risa umbreytingu og einni stórri uppljómun. Hún kom í litlum augnablikum, að hlusta innra með mér, setja mörk, velja mig sjálfa, anda dýpra og vera meðvituð í eigin lífi. Hvert og eitt þannig augnablik var lítið skref í átt að heilun.

Í dag veit ég að tenging við sjálfa sig er ekki eitthvað sem maður finnur einu sinni og heldur að eilífu. Hún er eitthvað sem maður finnur meira og meira og snýr til aftur og aftur. Og það er allt í lagi að villast – svo lengi sem maður finnur leiðina heim aftur.

Að vera í jafnvægi og innri ró snýst ekki um að lífið sé alltaf auðvelt eða fullkomið. Það snýst um að taka þátt í eigin lífi. Að vera með sjálfri sér, líka þegar það er óþægilegt. Að leyfa sér að vera raunveruleg, finna og upplifa. Það er einmitt það sem það að vera ég sjálf snýst um.

Ekki að aðlaga þig.

Ekki að verða betri útgáfa af einhverju sem þú ert ekki.

Heldur að finna leiðina aftur til þín – þar sem jafnvægið og innri róin býr.

Björk Ben