Taktu stjórnina í þínu lífi

Skiptu um playlista

Eftir að hafa loksins farið út úr aðstæðum þar sem ég upplifði andlegt ofbeldi, neikvæðni og ótta, hélt ég að mér liði betur og þetta niðurrif myndi taka enda. En það sem ég áttaði mig á var að það var ekki nóg að hætta að vera í aðstæðunum, hugurinn minn hélt áfram, það var rödd innra með mér, sem hélt áfram að segja mér sömu hluti og halda því við.

Hún hvíslar: „Þú ert brotin.“, „Þú ert einskins virði.“, „Þú átt ekki betra skilið.“

Og með tímanum er þetta ekki bara hvísl, heldur verður þetta hugsanamynsur sem litar allt í mínu lífi.

Hvernig ég sé sjálfa mig. Hvort ég geti gert það sem mig langar. Hvort ég þori að gera nýja hluti. Hvernig ég hugsa. Hvernig ég tala við sjálfa mig í huganum.

Mitt eigið andlega ofbeldi

Í fyrstu áttaði ég mig ekki á þessu, ég hélt ég væri „laus við ofbeldið.“ En ég sé eftir á að ákvarðanirnar sem ég tók og hvað ég gerði kom út frá því sem ég trúði um mig og hvernig ég kom fram við mig, á sama hátt og hafði verið gert áður -> niðurrif og neikvæðni til að minnka mig.

Ég var í raun í sama hlutverki gagnvart öðrum og ég hafði verið áður en ég steig út, því það var það sem ég var búin að æfa svo lengi og kunni svo vel.

Ég leyfði fólki að vaða yfir mig, gefa of mikið af mér, setja mig í síðasta sæti, til að vera samþykkt.

Hlusta eftir því sem aðrir þurftu eingöngu en ekki hlusta innra með mér.

Segja já þegar mig langaði að segja nei, því ég trúði ekki að ég ætti betra skilið, að þetta þyrfti að vera svona.

Segja já til að halda friðinn en finna svo hvernig köfnunartilfinningin varð sterkari í hvert skipti.

Ég hugsaði minna og minna um sjálfa mig og meira og meira um að vera eins og aðrir vildu.

En ég fann það var eitthvað innra með mér sem var ekki eins og það átti að vera, ég varð orkulaus, þreytt og fann fyrir sorg.

En ofbeldið hélt áfram

Við erum það sem við trúum og við trúum því sem við höfum matað hugann okkar af, með hjálpa annarra og umhverfis okkar. Sem verður svo af ,,playlista“ í hausnum okkar sem er á endutekningu dag eftir dag,  mánuð eftir mánuð, ár eftir ár.

Ef við upplifum nógu oft að við séum ekki nógu góð á einhvern hátt, förum við að trúa því og af því að við trúum því, löðum við að okkur fleiri aðstæður sem sanna að það sé rétt. Þannig höldum við áfram ofbeldinu án þess að taka eftir því. Við segjum okkur að við séum nógu góð, en innst inni trúum við því ekki, því umhverfið okkar er sífellt að segja okkur annað.

Sársaukinn sem við kyngdum þegar við ,,lærðum að við værum ekki nóg“ yfirgnæfir allt og óttinn við að standa með okkur bætist við og við aftengjumst okkur og förum að trúa þessu, því rökhugsunin hefur sannanir úr okkar lífi.

Ég man eftir að hafa hugsað með mér að ég þyrði ekki að segja nei, ég vildi ekki vera vond, langaði ekki í átök, vildi halda friðinn.

Þegar ég lít til baka núna sé ég að ég þorði ekki að setja mörk, því ég hélt ég ætti ekki rétt á því, að ég ætti ekki betra skilið.

Að skipta um ,,playlista“

En svona breytingar gerast ekki á einni nóttu og alls ekki daginn sem þú gengur út úr aðstæðunum sem mötuðu þig með niðurrifi. Það var að sjálfsögðu stórt atriði að ákveða að standa með mér og ákveða að sjá mig og mitt virði, fara en ekki vera lengur í aðstæðunum.

En ég hélt áfram að rífa mig niður á sama hátt, endurtekið efni dag eftir dag, ég var fórnarlamb aðstæðna, kenndi öðrum um mína líðan og ég sá ekki hvernig ég gæti tekið ábyrgð á mér og hvernig mér leið.

En einn daginn vaknaði ég þreytt og orkulaus. Neikvæðar hugsanir og ótti voru alls ráðandi. Ég fór fram á salerni og hreinlega kveið enn einum deginum.

Ég man eftir mér, horfa í augu mín í speglinum og ég fann rödd innra með mér sem sagði:

,,Ef þú tekur ekki stjórnina mun þetta mun hafa áhrif á þig allt þitt líf.“

Ég fann að þetta var ekki frá sama stað og þungu neikvæðu hugsanirnar. Þetta andartak gaf mér ástæðu til að taka stjórnina í mínu lífi. Því ég fann að þetta var rétt þrátt fyrir að vera ógnvekjandi. Það var enn meira ógnvekjandi að hugsa til þess að líða svona alla tíð.

Ég byrjaði að taka lítil skref í áttina til mín.

Ég fór að hlusta betur innra með mér, á hjarta mitt.

Ég fór að tala við sjálfa mig á uppbyggilegann hátt, sagði mér að það væri allt í lagi að vera þar sem ég var, að líða svona.

Ég fann að ég gat fengið styrk innra með mér, til að standa með mér.

Ég man enn þann dag í dag, í fyrsta skiptið sem ég sagði „Nei“ þar sem ég hefði alltaf sagt já áður.

Í dag reyni ég að gefa mér leyfi til að segja stop og hlusta á hjartað mitt, áður en ég tek ákvarðanir um að gera fyrir aðra, ef það kemur til með að ýta mér út í einhverja á sem ég vil ekki fara yfir.

Öll þessi litlu skref, skiptu máli og bættu ofan á hvert annað í áttina að því að þora að vera ég sjálf. Í hvert skipti sem ég hlustaði innra með mér eða sagði nei, fann ég að gamla hugsanamynstrið varð hljóðara innra með mér. Og möntrurnar síuðust inn í staðinn.

Sjálfsvinna er ævistarf okkar allra

Ég hélt ég væri komin svo langt í mínu ,,heilunarferli“, að ég væri algerlega með þetta. – Vá hvað ég hef oft upplifað það. En ég held þetta ferðalag í átt að sjálfri mér taki ekki enda á meðan ég er í þessu lífi.

Ég held við lærum eins lengi og við lifum. Við þurfum að velja, aftur og aftur, að hlusta innra með okkur og leyfa okkur að trúa því að við séum nóg og að við eigum allt það besta skilið – sama hvað er í gangi.

Það er fáranlega erfitt stundum en með tímanum lærir maður að vera fljótari að sjá að maður er komin út í miðja á, þar sem er bara strögl og þá er oft eina leiðin út úr þeim aðstæðum að fara til baka, til sjálfs síns og skoða hvað maður er að gera meðvitað og hlusta betur innra með sér.

Ég trúi því að okkur sé ætlað að læra og þroskast andlega í þessu lífi. Amk. sjáum við að ef við gerum það ekki ekki, högum við okkur ennþá eins og börn í ákveðnum aðstæðum eða verðum þreytt og jafnvel örmagna eða uppfull af kvíða eða þunglyndi, því við getum ekki teksti á við aðstæðurnar.

Ég held líka að við séum amk í 3 víddum, við erum líkami okkar og það sem við gerum, við erum hugur okkar og við erum sálin okkar eða hjartað. Við þurfum að finna jafnvægi í öllum þessum þremur víddum -> Finna þær vera í takt við hverja aðra.

Ef við gerum eitthvað sem er bara út frá huga okkar en finnum að er ekki rétt, þá finnum við ójafnvægi. Það byrjar sem óbragð í munni en endar sem alger aftenging við okkur sjálf og oft í kvíða, þráhyggju, endalausri þörf fyrir viðurkenningu frá öðrum og öðrum einkennum ótta. Í framhaldinu kemur köfnunartilfinning, þreyta, sorg og aðrar erfiðar tilfinningar sem setjast að i taugakerfinu okkar sem enda svo í alvarlegum líkamlegum og andlegum sjúkdómum sem taka stjórnina í okkar lífi.

Skilaboð til þín

Þetta ferli verður ekki stoppað nema þú takir stjórnina í þínu lífi, það getur engin gert það fyrir þig.

Ef þú ert að tengja við þessi skrif mín, vil ég að þú vitir að þú getur stoppað, hlustað og snúið þessu við, alveg eins ég.

Þú átt allt það besta skilið og þú átt skilið að gera það fyrir þig, fyrir þinn innri frið, fyrir þína líðan.

Það er ekki auðvelt að taka stjórnina í eigin lífi, en það er hægt og það er þess virði.

Þú átt betra skilið en innri vanlíðan sem er á endurtekningu dag eftir dag. Þú átt skilið að vera meira en það neikvæða sem þú trúir um þig.

Þú átt skilið að þora að vera þú -> tengjast þér og elska þig alveg eins og þú ert.

Ég lærði það og er því sönnunn þess að þú getur það líka.

Kærleikur og ljós

Björk Ben